. . .به سراغ من اگر می آیید
پدر که باشی . سردت می شود و کت بر شانه ی جگر گوشه ات می اندازی. چهره ات خشن می شود و دلت دریایی. آرام نمی گیری تا تکه نانی نیاوری. پدر که باشی. می خواهی .ولی نمی شود. نمی شود که نمی شود. در بلندایی از شهرت. مشت نشدن ها به زمین می کوبی. پدر که باشی عصا می خواهی ولی نمی گویی. هرروز. خم تر از دیروز. جلوی آینه تمرین محکم ایستادن می کنی. پدر که باشی حساس می شوی. به هر نگاه پر حسرت فرزند به دنیا. خیره به دست های ...همیشه خالی ات. تمام وجود خود را محکوم آرزوهایش می کنی. پدر که باشی در کتابی جایی نداری و هیچ چیز زیر پایت نیست. بی منت از این غریبگی هایت می گذری تا پدر باشی .پشت خنده هایت فقط سکوت می کنی. پدر که باشی به جرم پدر بودنت. حکم همیشه دویدن برایت میبُرند. بی اعتراض به حکم فقط می دوی.بی رسیدن ها می دوی و در تنهایی ات نفسی تازه می کنی. پدر که باشی پیر نمی شوی. ولی یک روز بی خبر تمام می شوی. تمام می شوی و پشت ها خالی می کنی. با تمام شدنت باید حس آرامش را بعد از عمری تجربه کنی. ولی. پدر که باشی در بهشتی که زیر پای تو نبود هم دلهره هایت را مرور می کنی...! + چند ماهی می شود فضای روحی ام با فضای وبلاگم همخوانی ندارد... وقتی دلم میخواهد فضای وبلاگ عوض شود به گمانم یعنی روح این روزهایم را بیشتر دوست دارم... +سال 90 برایم سرنوشت ساز بود... + بعد از مدتها دلم برای خیلی ها تنگ شده... و هنوز از دست خیلی های دیگر به شدت دلخورم... ولی هیچ یک از این خیلی ها فراموش نشده اند...
| Design By : shotSkin.com |
سایه تو بر سر من
ای که در پای تو پیچید
ساقه نیلوفر من
با تو تنها با تو هستم
ای پناه خستگی ها
در هوایت دل گسستم
از همه دل بستگی ها
